Diego Torres

diumenge 11 de desembre de 2011

Parlem de tu

Hoy hace un año que recibimos la llamada.
Hoy hace un año que tu corazón dejó de latir, que dejaste de respirar y que pudiste reunirte con la tieta que tanto quisiste y que tanto te quiso a ti.
Hoy hace un año que estás muerto para todos, pero no para nosotros. Has estado 365 días acompañándonos, has seguido viviendo en nuestros corazones. Este es el poema que escogimos para que todos te recordaran:
Parlem de tu, però no pas amb pena.
Senzillament parlem de tu, de com
ens vas deixar, del sofriment lentíssim
que va anar marfonent-se, de les teves
coses parlem, i també dels teus gustos,
del que estimaves i del que no estimaves,
del que feies i deies i senties;
de tu parlem, però no pas amb pena.
I a poc a poc esdevindràs tan nostre
que no caldrà ni que parlem de tu
per recordar-te; a poc a poc seràs
un gest, un mot, un gust, una mirada
que flueix sense dir-lo ni pensar-lo.
(Miquel Martí i Pol)
Te quiero, esto no lo puede cambiar la vida ni la muerte, lo que me enseñaste, lo que me contaste, tus batallas y tu experiencia, continuaran para siempre en mi mente y en mi corazón.

0 comentaris:

Publica un comentari